Dit bloggeding wordt opgedoekt. Niemand kijkt ernaar, mezelf incluis – een woord waar mijn haren rechtop mijn kop komen van te staan, maar hey, someone needs to use it …

Zonde van het begin. Het begin van het einde. Zouden we daar geen evaluatie aan plakken? Alles in het leven draait om evaluaties, wat doe je goed, wat doe je verkeerd (vooral dat!!), hoe moet je verbeteren (opnieuw en opnieuw en opnieuw … – is al wat rest dan geen soort Ubermensch? Moet ik dan mijn haar blond verven?) …

Evaluatie dus:

1. Bijdrage aan de maatschappij: Dat moet toch een vlotte 2/10 zijn. Wie heeft er baat bij gehad dat deze blog bestond? Voor wie heeft deze blog werkelijk iets betekend? Geen twijfel, 2/10 is ok (misschien zelfs aan de hoge kant, maar ik gun mezelf het voordeel van de twijfel).

2. Levensvatbaarheid: Gezien de geschiedenis zich altijd herhaalt, en gezien de blogs http://het-leven-zoals-het-is.skyneblogs.be en http://uithetlevengegrepen.blogspot.com ook al nooit hoogvliegers geweest zijn, was deze blog uberhaupt gedoemd om een stille dood te sterven … 1/10 dus

3. Creativiteit: Weer een smack-in-the-face … Alle posts begonnen met “Over …”. Hey, goed gevonden! Way to go! Supercreatief … ware het niet dat het niet meer of minder is dan een flauw afkooksel van de Friends episodes “The one …” Pure diefstal zou ik zo ongeveer durven stellen … Plagiaat van de plank hoger dan de bovenste. Dat is toch goed voor een …0/10.

Moet deze marteling-evalutie nog verder gezet worden? Ik dacht het niet. Met een gemiddelde van 3/30, of 3.33% lijkt me het verdict nu al meer dan duidelijk.

Nooweeej dat deze blog ooit mocht geschapen zijn Nooweeej dat deze blog ooit kans op success had Nooweeej dat deze blog mij zal overleven Nooweeej dat iemand ook maar dit laatste bericht leest

Blijft natuurlijk de vraag: moet ik hem voorgoed wissen? Ben ik mentaal sterk genoeg om dit stukje van mezelf tot onbestaande te laten geworden? Zou ik niet snel eens een mep tegen mijn oren geven omwille van de degoutante, decadente zinsopbouw die ik in deze laatste zin gebruikte?

Swat

Hier komt ie: “EINDE VAN DE BLOG”

“THE END”

Kostbaar voor mij op dit ogenblik. Meer dan 2 maanden na dat stomme voetbal-voorval, zit ik nog altijd in de puree. Die voet blijft blokkeren …

Enkele specialisten, dokters en kinesisten later, is er dan toch besloten om een MRI scan (iets met weefselfs en pezen en spieren en zo) te nemen. Gepland voor 31/8. Ben benieuwd, want dit sucks.

Anderzijds, als dit het ergste is wat een mens overkomt, dan mag hij meer dan van geluk spreken.

Ik blijf dus (gematigd) positief …

Droefheid troef! Long time no sign …

En het heeft verdorie zijn reden: was gaan zaalvoetballen, tegen een ouwe bekende, dus wilde niet onderdoen … Gevolg: rechtervoet geforceerd … Een week niet deftig kunnen lopen omdat hij helemaal stijf was.

Dus dacht ik, “laat ik maar even wachten om te joggen zodat voet volledig hersteld is”. And so I did …

Maar 1 week werden er 2 (“ah ja, je moet toch zorgen dat het helemaal in orde is” …). En na 2 weken stond er op het programma: een nieuw matchke zaalvoetbal. Laatste van het seizoen, niet veel goesting, maar te weinig volk. Onze normale zaal was bezet (verkiezingen) dus dan maar naar een grotere zaal; door het tekort aan volk, geen wisselspelers …

20 min verder … ik steun op mijn linkervoet, en krijg een bal tegen mijn linkerbeen … als in een tekenfilm werd mijn been weggemaaid, maar vergat mijn voet mee te vallen. GEVOLG: krak, scheur, fwwtth, ggrrssss

Miljaar, een ei bovenop mijn enkel … zeker 3 cm dikker geworden … ‘s Anderendaags, verkiezingsdag, verjaardag, en … ganse dag met poot naar boven en ijs erop. Voet had de afmetingen van grootvader bigfoot … Een week thuis, geen verbetering, huidokter, hospitaal, rontgenfoto, orthopedist, …

Conclusie: niks gebroken … OEF, maar … gescheurde gewrichtsbanden!! Eerste keer in mijn leven. En verdorie net voor de zomer …

Nooit geluk … Alles slaat tegen. Voor de eerste keer dat we eens leuke plannen hadden, alles ‘t water in … Het is ons niet gegund: fietstochten, wandeltochten, … allemaal gepland en betaald, en niks! Noegabollen!

Hoe lang nog? Wel, nog minstens 2 weken in loop-brace (zo’n soort synthetische gips die je kan afdoen), dan misschien nog eens 3 weken … En eind juli is ons weekendje Wenen gepland … Een binnemondse vloek passeert hier de revue nu ik er weer aan terugdenk … Ons lot kennende, gaat dat ook weer in het water vallen.

En dan, het meest erge, mijn vrouwtje en ikzelf waren eindelijk geboeid door een leuke sport die we samen konden doen. Al enkele groepslessen gevolgd en we wilden zowiezo lid worden om dan tijdens de zomermaanden er volop voor te gaan: GOLF. Keitof … maar onmogelijk met een niet werkende linkerenkel …

Alles valt tegen … Hoe wil men dat een mens nog gemotiveerd blijft? Lopen zal weer wel eens voor binnen 10jaar kunnen worden vrees ik … I HATE IT!! Opgeven, loser, … you know what I mean.

Op naar beter? I doubt it …

Na mijn nare ervaring van vorige week dacht ik “Chill down” en even rusten. Ben dan zaterdag, ipv te lopen, een potje gaan zaalvoetballen … Resultaat: spieren rond rechterscheenbeen en enkel volledig geforceerd (geen stretching gedaan achteraf … [my own bloody fault]).

Maar moest dus normaal zondag gaan lopen: ging niet … teveel pijn. Dan maar maandag? Pijn nog erger, dus weer niet gelopen, en gisteren … ‘t ja, was pas om 23h terug thuis (werk, bezoek, …) dus ook een beetje laat …

Gevolg: heb zowat een dikke week niet gelopen, … en ik voel me er goed bij! Ik zie het niet meer zitten! Lopen is supposed to be fun. 

Wel, niet voor mij: altijd pijn, altijd ademnood, nog trager dan een gemiddelde huisslak (vb laatste keer heb ik 32min gelopen, en heb uitgerekend dat ik … 4km verder was …). Echt, dit is niet leuk! Ik ervaar geen kick, er komt geen stof vrij in mijn hersens (en als er al een vrij komt, is het woede en kwaadheid dat ik nog niet thuis ben), …

3 juni had ik vooropgesteld voor mijn eerste officiele 5km, maar dat haal ik nooit! Dat is al binnen anderhalve week, en ik loop nog maar 4km … En dan nog in een tijd waarin de gemiddelde deelnemer 7 of 8km loopt … Ik heb ECHT geen zin om me, naast moe en vol zeer en bezweet en helemaal niet lichaamlijk of geestelijk voldaan, ook nog eens te laten belachelijk maken. NO WAY.

Dus ik twijfel nu … volledig stoppen, en echt helemaal opgeven? En nooit meer die stomme schoenen aantrekken. Maar dan geef ik weer op. Weer, opgeven, looser …

Ofwel, 3juni skippen, en rustig doorwerken naar een andere datum, waarin ik me wel comfortable genoeg voel om te lopen.

Maar komt dat moment wel? Als je ziet hoe ik me voel voor, tijdens en na het lopen, zou ik liever gaan petanquen …

‘t Is te zeggen, op zaterdag moest ik normaal een 10/1, 20/1 lopen, maar dat vond de duivel in mij niet zo geweldig … Bovendien zou ik mijn schema zowiezo moeten aanpassen want vandaag (dinsdag) kan ik niet gaan joggen … Maar misschien ooit, later, daarover een beetje meer …

Dus … heb ik mijn 10/1, 20/1 geschrapt, en ben ik gisteren met de 30 min joggen begonnen! YEAH!!! 30 min aan een stuk, man man man, wie had dat gedacht.

Of het ging? Wel, euh, eerste 3 minuten benen als betonblokken, maar daarna liep het wel lekker. Hartslag tussen de 136 en de 145, dus dat was ook OK. Alleen opnieuw die ademhaling: 3 stappen inademen, en 6 stappen uitademen, en maar tellen, en maar rekenen … FREAKY!!

Anyway, was niet allemaal rozengeur en maneschijn … Toen ik de laatste 5 minuten begon dacht ik bij mezelf: “Als ik nu mijn hartslag even omhoog duw?” And so I did, langzaam versnellen tot hartslag 155 … En toen …

Toen gebeurde iets angstaanjagend: hart begon over te slaan, keiharde bonken in mijn borst, pijn ook … jawel … Heb effe moeten stilstaan om op mijn positieven te komen … Daarna rustig, aan 144 verder gelopen zonder probleem …

Maar nu: hoe kan dat? Wat zou dat geweest zijn? 155 is toch niet veel? Zeker wetende dat ik vroeger altijd boven de 155 zat … Moet ik naar een dokter? Moet ik stoppen met lopen? Moet ik me uberhaupt zorgen maken?

Maar goed, de toon van de 30min is gezet, nu blijf ik die aanhouden, steeds een klein beetje verder, met het oog op mijn officiele 5km. (nvdr die 30min is ongeveer 4.2 km … Traag he?)

Dus met een ei in de broek (ja ja, ook beren leggen eieren in extreme omstandigheden) vertrokken. Het ging, het liep niet echt, benen “hurt like hell“, de ganse 37 minuten lang … Ademhaling was nog steeds een ramp, en de max hartslag was het enige positieve: tussen de 140 en de 150.

Maar … WAAROM VERBETERT DAT GEVOEL NIET? Ik blijf zere benen hebben, ik blijf verschrikkelijk veel moeite hebben met de ademhaling … En zeg nu niet “Trager Lopen”, want wat ik nu doe, is eigenlijk al een veredeld wandelen … Ik zie het niet meer zitten … Dit is NOT FUN!! Als mijn 5km voorbij zijn, zie ik mezelf dat niet blijven doen … Geen enkele voldoening haal ik eruit …

Gisteren dan: 10/1, 20/1. Gelopen, traag, heel traag, benen opnieuw van lood, ademhaling echt een marteling, hartslag tussen 135 en 145 (einde). Dus dat zat wel snor … maar …

Ik hou zeker vol tot mijn 3 juni – loop in Nijlen, maar dan … neen, dan kieper ik waarschijnlijk al mijn schema’s samen met mijn shortjes, t-shirts en zeker schoenen zowat 100km verder de Maas in of zo …

Give me some peptalk … please …

Confronterend was dan ook mijn volgende 10/1, 12/2, 12/2, waarbij de hartslag voortdurend tegen de 155 lag en benen voelden alsof ik er hoogstpersoonlijk stabilizee had ingekieperd [nvdr had die dag namelijk mijn tuinpad aan het aanleggen geweest ...]. “Beren zijn echt niet gemaakt voor joggen” spookte het vanaf minuut 0.5 door mijn hoofd, en Baloe stond dan ook dichter bij stoppen dan bij doorgaan. Maar dat was buiten die cartoon-stem gerekend die vanuit een idylissche ruimte rondom mezelf onuitputtelijke “Niet opgeven” ‘s riep. And so I did … Moe, kapot, helemaal niet voldaan, maar zonder schuldgevoel heb ik ze uitgelopen … en ik bezwoer me “NOOIT MEER ZOALS DIT”.

Met enige angst, maar wel 3 rustdagen later, stond er een 10/1, 20/1 op het programma. Maar Baloe voelde zich beresterk en vol vertrouwen op pad. Heeeeeeeeeeeel [you get the point I guess] rustig gelopen, hartslag rond de 135-145, benen die perfect de weg effenden, kortom … zoals “in de boekskes”. En apetrots, en stieftevreden uitgelopen. En was niet eens kapot … Wereldrecord, here I come!

Laatste training van week 7 (mijn eigen schemaatje): 15/2, 15/2. Wat moet ik zeggen? Val ik in herhaling? I don’t know, maar opnieuw liep ie heel erg lekker. Geen problemen te melden.

Zou het me toch lukken? Schrijft Baloe over enkele weken geschiedenis? Zal 3 juni haalbaar zijn voor een eerste officiele loop, zonder zich echt belachelijk te maken door de enormous tijd?

Het antwoord … een van de dagen … bij uw favoriete blad …

Maar “naar het puntje” nu. Ik werk dus eerst week 6 af. Op 26 april, de volle 15/2, 15/2 gelopen. Geen probleem, met mijn vingers in mijn neusgaten en ogen toe. [Opnieuw een klein beetje figuurlijk te nemen, anders zat ik al lang in een gesloten instelling met een dubbele dwangbuis rond en een prop in mijne mond ... ].

 Geen probleem dus, en week 6 zit er alweer op, zonder noemenswaardige tegenslagen of pijnen of motivatieproblemen of dat alles …

“Go Ba-loe, Go Ba-loe, Go Ba-loe” [cheer cheer, wave wave, confetti en plastieken medailles banen zich een weg naar mijn ego]

Met een beetje schrik (cfr vorige post over scheen-been-pees-vlies-ontsteking-achtige-toestanden) vertrokken voor een 10/2, 10/2, 12/1 en … het liep vooruit! Heel rustig gelopen, niet geforceerd, lichaam idd laten gewennen aan lopen ipv onmiddellijk de nieuwe Kipketer te willen zijn. En dat wierp zijn vruchten af. Niet letterlijk natuurlijk, anders had ik me een weg moeten banen tussen appelmoes en bananensorbet … Neen, het ging goed.

Ik weet niet of ik er nog veel extra woorden moet aan vuilmaken deze keer: hartslag tussen 135 en 149, geen zere benen (ook niet de dag nadien …), wat wil een mens nog meer … (op uitzondering van Kipketer willen zijn natuurlijk … ).

Vandaag nieuwe loop op programma: 15/2, 15/2. Morgen verslag, waarin ik ook uitgebreid zal stilstaan bij het begrip “running” …

Keep the legs going!!

 Vorige donderdag, ik noteer, 22h. Bweirk … IK HEB GEEN GOESTING OM TE VERTREKKEN!!!

 Slenter naar boven, kleren langs de kant, hartslagmeter rond, slenter naar beneden, “running”-outfit aan, stretchke hier en daar, en OFF I GO! Voor een 5/1, 6/2, 7/2, 8/1. En zoals een beroemdheid uit Ertvelde placht te zeggen: “WOOW, GEWELDIG” … het ging dus goed. Lekker gelopen, geen stress, geen adem tekort, veel hijgen (een hond heeft er niks aan, maar wat wil je nu …) maar toch. Leuk was het!

Alleen een heel klein beetje last van ‘t rechter scheenbeen. NEEN NIET OPNIEUW!?!?!?

Vrijdag, niks stijve spieren, niks kwaaltjes, gewoon … aftellen naar zaterdag.

 Zaterdag … ik noteer 20h30. Yes (?!), lopen … Loop naar boven, kleertjes uit, hartslagmeter aan, loop naar beneden, “running”-outfit aan, stretchke … (you know the drill …) vertrokken. Eerst nog wel effe gechecked wat precies: 8/1, 8/2, 8/1, 8/1. Beetje schrik op voorhand … 8 minuten lopen … wat een hel moet dat zijn.

Maar … Yes [de nouveau]! GElukt, en hoe! Zonder problemen, rustig gelopen (ok ok ok, I admit, bijna gewandeld, maar ‘t is de gedachte die telt). Jammer opnieuw van dat scheenbeen. Nog geen acute pijn, maar toch wel die vervelende steekjes erin … 2 dagen rust voor de boeg, dus dat moet wel lukken. Daarmee is ook week 6 ingelopen! (voor de number-crunchers en comma-neukers onder ons ook nog eens mijn schema en update)

En zo blijf ik bezig … voorlopig ZONDER de aanmoedigingen van andere bloggers (hoewel beloofd … “SCHAAM OP JOU”), maar NIKS houdt me tegen.

Nijlen, 3 juni, … HERE I COME!!