Over demotivatie en zo
Dinsdag: opnieuw de gevreesde 10/1, 12/1, 12/1 op het programma … Gevreesd omdat ik die bij de vorige poging bijna had stopgezet … ZO SLECHT GING HET!!
Dus met een ei in de broek (ja ja, ook beren leggen eieren in extreme omstandigheden) vertrokken. Het ging, het liep niet echt, benen “hurt like hell“, de ganse 37 minuten lang … Ademhaling was nog steeds een ramp, en de max hartslag was het enige positieve: tussen de 140 en de 150.
Maar … WAAROM VERBETERT DAT GEVOEL NIET? Ik blijf zere benen hebben, ik blijf verschrikkelijk veel moeite hebben met de ademhaling … En zeg nu niet “Trager Lopen”, want wat ik nu doe, is eigenlijk al een veredeld wandelen … Ik zie het niet meer zitten … Dit is NOT FUN!! Als mijn 5km voorbij zijn, zie ik mezelf dat niet blijven doen … Geen enkele voldoening haal ik eruit …
Gisteren dan: 10/1, 20/1. Gelopen, traag, heel traag, benen opnieuw van lood, ademhaling echt een marteling, hartslag tussen 135 en 145 (einde). Dus dat zat wel snor … maar …
Ik hou zeker vol tot mijn 3 juni – loop in Nijlen, maar dan … neen, dan kieper ik waarschijnlijk al mijn schema’s samen met mijn shortjes, t-shirts en zeker schoenen zowat 100km verder de Maas in of zo …
Give me some peptalk … please …
Steven antwoordde:
Dit stadium doorworstelt echt wel elke beginnende loper hoor. Je loopt nu immers in totaal al meer dan een half uur terwijl je nauwelijks enkele weken ervoor al blij was toen je 5 minuten kon lopen. Je lichaam dient immers te wennen aan die stijgende belasting, ook al vind jij je tempo een echte slakkengang. Ik loop nu zowat 4 en halve maand echt regelmatig, maar als ik terugdenk aan de eerste weken …toen “kroop” ik ook als een spreekwoordelijke slak, en voelde ik ook telkens alle spieren opspelen. Om maar niet te spreken van een steedfs hogere hartslag, zelfs al vertraagde ik mijn tempo steeds verder. Kop op, en wees ook niet te streng voor jezelf ! Doe gewoon je training voor die start-to-run 5 km verder en geniet dan van die eerste wedstrijd. Je zal zien dat het enthousiasme van te kunnen deelnemen én uitlopen aanstekelijk werkt. Loop ze én geniet van je wknd !
mei 11, 2007 at 10:33 am. Permalink.
Lime antwoordde:
Ahum. Opgeven? Sorry hoor, maar je mag niet van mij.
In het begin kreeg ik mijn ademhaling niet onder controle, langs geen kanten: ik hijgde en piepte en kreeg onmiddellijk steken in mijn zij. Maar nu, na een aantal weken heb ik hem toch gevonden: en hij is nog trager dan verwacht: ik adem heel erg langzaam in en nog langzamer uit. Ik voel zelf dat ik er rustiger door wordt en dat ik daardoor langer kan lopen. (al is dat wel relatief natuurlijk: jij loopt al veel langere stukjes dan mij).
Maar toch: blijven proberen de juiste ademhaling te vinden en die dan aanhouden: probeer te ontdekken hoeveel tellen je moet inademen en hoeveel tellen je moet uitademen en hou dat dan aan, héél regelmatig.
Veel succes en waag het niet om te stoppen
mei 11, 2007 at 2:39 pm. Permalink.
katrien r antwoordde:
Nu MOET je echt doorbijten , verleden jaar had ik nog geen meter gelopen (of twas als ik te laat op m’n werk dreigde te komen) ik ben in Julie verleden jaar begonnen met “start to run” van nul mijn eerste 5km heeft me water & bloed gekost GELOOF me en tegen 5januarie heb ik mijn 1ste 10km in 56min gehaald ook nog met hartslag vn 165 en nu bijna 1jaar later zien we het al zitten voor de halve Marathon ,DUS als je een voorbeeldje wou ?? Het zal je zeker lukken je eerste klmeters loop je nooit zonder “zweet” kop op en je oortjes niet laten hangen ( we zouden je trouwens missen bij de bloggertjs
(( )
mei 11, 2007 at 3:34 pm. Permalink.
Homer antwoordde:
Grappig om te lezen Baloe. Ik mag lachen want ik kom van dezelfde fase als jij. Duik eventueel maar eens in mijn archieven uit de beginperiode. Ik nam voor elke verplaatsing de auto. De bakker, 100 m verder, met de auto. Ik had geen adem…, veel te veel overgewicht, … (I’m Homer, you know).
Elastimam, mijn partner, liep vrij veel en zij zou mij wel coachen. Dat ging een aantal keer goed, maar ik vond het verschrikkelijk. Ze lette constant op mijn piepende korte ademhaling… Ze dacht dat ik ineen ging stuiken. Toch heb ik rustig opgebouwd met de “start to run” van Evy Gruyaert. Stilaan begon het te beteren, begon ik gewicht te verliezen, ging ik verder lopen. Af en toe duiken er wel wat probleempjes op, maar daar lig ik niet van wakker. Ik voel me beter, ben veel kilo’s kwijt,… Ik ben niet verslaafd, zal nooit een topatleet worden, maar ik beweeg tenminste en voel me goed. De bijeenkomsten met de bloggers zijn heel leuk.
Als jij wil stoppen… dan is dat natuurlijk jou keuze. De wereld zal wel blijven draaien denk ik, maar ik zou het stom vinden. Je hebt de eerste belangrijkste stap gezet. Nu is het een kwestie van nog veel stapjes zetten. Begin niet met complexe schema’s. Gewoon lopen, wandelen, lopen, wandelen,… Zoals Evy het vraagt…
Good luck; ik kom af en toe wel eens lezen!
mei 15, 2007 at 10:50 am. Permalink.